Zaloguj się przez Facebooka! Zarejestruj się!

~Niebieskooki

malujesz ten uśmiech, tym jak go widzisz, kreujesz słowami. Pozwalasz mi widzieć to, co Ty widzisz, kiedy zamknę oczy.


to jak życie na kredyt.


prawdziwego pisarza nie jest w stanie zabić nic poza jego właśną śmiercią, którą sobie hoduje przez całe życie. Tak mi się wydaje, tak czuję, tak wiem. to kolejny wiersz, szesnasty już, który mnie urzekł niezmiernie. Jej słowa oczaruwują równie mocno, jak cała ona. Ponoć w każdy słowie/człeku czai się wieloznaczność. Są wiersze, które wrzucone do szuflady zamykają się od wewnątrz. Całą resztę znajdziesz na digarcie. Jednakże tylko utwory takie jak ten, sprawiają, że można się na chwilę zatrzymać, odpocząć, pomyśleć. Ten wiersz jest kolejnym pokazem wrażliwości, swoistym seansem jednego aktora. Monologiem duszy. Jest idealny do smakowania, uzależniający jak poranna kawa, przeczytany po raz któryś z kolei wciąż ukazuje coś nowego. Jest w nim coś szalenie melancholijnego. Aż strach o tym myśleć. Jednak sądzę, że te słowa są jak mały promień śwatła, bo skoro 'cisza staje się muzyką', to równie dobrze melancholia może stać się czymś więcej niż stanem ducha, może i ona potrafi dotknąć i odmienić wszystko. Cudowna myśl wystarczy, żeby polecieć... Dziękuję.


Miałem skomentować tak... juz raz to zrobiłem, ale teraz bardziej publicznie...
w wierszu Twym... Ktoś pisze do kogoś, kobieta do mężczyzny (założenie me), widać tutaj cierpienie, chęć stworzenia świata po swojemu, bo świat staje się tym, co mamy w głowie, świat to my, nie budynki z kamienia, czy drewna... Wszak nadajemy sens obrazom, w które chcemy wierzyć. hmmm, cóz 'indoktrynować', powiedziałaś mi, że słowo to, wymyślone zostało przez komunistów, zatem w wierszu pojawia się motyw okupacji, wojny, i może narzucanej z góry wizji świata, w który nie do końca chce się wierzyć. Poza tym, widać, pragnienie uczuć, wolności i tego, by życie nagrało barw. Nie zagłębiam się w symbolikę czerwieni i żółci... Wyczuwalna jest tajemnica, pewne niedopowiedzenia i to sprawia, że po przeczytaniu go, masz ochotę zrobić to jeszcze raz i jeszcze raz, bez końca w nadziei, że poznasz ostateczny zamysł autora... Cudne, Ty wiesz.


© 2001-2017 Grupa Onet.pl SA - digart.pl v.6
RSS Wszelkie materiały i wypowiedzi zamieszczone w serwisie należą do ich autorów. Grupa Onet.pl S.A. i zespół digart.pl nie odpowiadają za ich treść.
strona główna | regulamin | zasady korzystania | faq | załoga | RSS | reklama | kontakt